luns, 19 de novembro de 2018

O adxectivo

A calidade que expresa o adxectivo pode presentar maior ou menor intensidade. Por exemplo, dos ollos dunha persoa podemos dicir que son azuis, que son moi azuis, que son tan azuis como o ceo, que son os máis azuis de todos os que coñecemos...
Para expresar esa maior ou menor intensidade existen os chamados graos do adxectivo, que son tres:


 Grao positivo  Grao comparativo  Grao superlativo
Expresa unha calidade sen comparala nin intensificala. Compara a mesma calidade atribuída a dous substantivos; ou dúas calidades atribuídas a un substantivo. Expresa a calidade en grao máximo ou mínimo.
 ollos azuis ten os ollos tan azuis como o ceo  (un adxectivo: azuis // dous substantivos: ollos e ceo)
hoxe o ceo está máis gris ca azul (un substantivo: ceo // dous adxectivos: azul e gris)
ollos moi azuis
ollos azulisimos
os ollos máis azuis de todos
Pode ser Comparativo de igualdade: André é tan intelixente coma Xiana Superlativo absoluto: Xiana é moi intelixente
Comparativo de inferioridade: André é menos intelixente ca Xiana Superlativo relativo: Xiana é a máis intelixente da clase
Comparativo de superioridade: André é máis intelixente ca Xiana





A formación do comparativo
 
 IGUALDADE TAN + adxectivo + COMO / COMA + 2º termo
está tan colorado como / coma un tomate 
está tan colorado coma ti
SUPERIORIDADE MÁIS + adxectivo + CA / QUE / DO QUE + 2º termo
está máis fresca ca / que unha leituga
está máis fresca do que aparenta
 INFERIORIDADE MENOS + adxectivo + CA / QUE / DO QUE + 2º termo
é menos suave ca unha lixa!
está menos triste do que pensabamos


LEMBRA:
A forma COMA é obrigatoria ante pronome persoal. A forma COMO é obrigatoria ante verbos.
A forca CA é obrigatoria ante pronome persoal. A forma DO QUE é obrigatoria ante verbos.
Ante substantivos, adxectivos, adverbios... tanto podemos utilizar COMO coma COMA, tanto CA como DO QUE.




O adxectivo by Román Cerqueiro Landín
Ligazóns:

https://www.edu.xunta.es/espazoAbalar/sites/espazoAbalar/files/datos/1367233647/contido/ODE_retrato/retrato/o_grao_do_adxectivo.html

https://gl.wikibooks.org/wiki/Curso_de_lingua_galega/O_Adxectivo/A_gradaci%C3%B3n

http://aprendogalego.com/apgal_fin/2-Substfin/o_adxectivo.html

https://www.ogalego.eu/exercicios_de_lingua/exercicios/morfoloxia/subs_adx.htm

martes, 13 de novembro de 2018

Esquematizar



Esquematizar consiste en ordenar graficamente as palabras, frases, ideas, clasificacións, consecuencias, clases, conceptos, características, datos…



            Unha condición importante para realizar ben os teus esquemas é o acerto que logres ao subliñar as ideas dun texto.

            . Pero, que é un esquema? É un escrito onde se consignan as ideas dun texto debidamente xerarquizadas.

            . Características dun esquema ben feito:

                        - Ideas formuladas por oracións simples.
                        - Ideas principais xunto á marxe esquerda do papel.
                        - Ideas secundarias, debaixo moi á dereita.
                        - Ideas terciarias xunto á marxe dereita.
                   - A presentación ou disposición do escrito deberá gardar equilibrio con amplos espazos brancos.
                      - A formulación das ideas farase con linguaxe persoal e non con frases do texto que se está esquematizando.
                        - Utilizaranse signos de realce como:
                                   . Números romanos e arábigos.
                                   . Letras maiúsculas e minúsculas.
                                   . Cores.
                                   . Puntos grosos.
                                   . Frechas.
                                   . Chaves.
                                   . Recadros.
                                   . Guións longos...

            . É importante que o esquema sexa claro e que dunha simple ollada se localicen as ideas principais.

            . Se o esquema está ben feito será moi fácil realizar o resumo do texto.
                        Unha diferenza notoria entre o esquema e o resumo consiste en que rapidamente se advirten no esquema, mirándoo de arriba cara a abaixo, as ideas esenciais dun texto; mentres que no resumo, para averiguar o contido, hai que lelo de esquerda a dereita e liña por liña.






EXEMPLO:


a) Lemos o texto:

            O núcleo lingüístico de Cantabria que constitúe o novo romance esténdese inicialmente en tres direccións: ao Oeste avanza por territorio leonés e desarraiga as vellas formas lingüísticas, que quedan confinadas cara a Galicia, onde darán lugar ás do actual galego, quedando, ademais, como formas arcaizantes o bable, que se fala en Asturias; o saiagués, conservado na provincia de Zamora, e as formas dialectais do Bierzo, ao NO. da provincia de León (mirandés e maragato)
            Cara ao Este, o castelán ocupa lentamente, por un lado, considerables territorios de Álava, onde se falaba vasco; por outro, vai desaloxando as formas dialectais catalanoaragonesas que, non só ocupaban a totalidade do reino de Aragón, senón que chegaban ata Navarra e a Rioxa. Baste dicir que o xograr de Medinaceli que escribiu o "Poema de Mío Cid" en 1140 está frecuentemente influído por formas catalanoaragonesas. O dialecto aragonés conservouse durante toda a Idade Media e tiña características parecidas ao catalán.
            Finalmente, cara ao Sur, a cuña lingüística castelá realiza o seu máis rápido e decisivo avance, desarraigando, como di Menéndez Pidal, as antigas formas romances mozárabes e creando formas castelás que adquiren específicas características andaluzas.


b) Subliñamos as ideas principais:

                        O núcleo lingüístico de Cantabria que constitúe o novo romance esténdese inicialmente en tres direccións: ao Oeste avanza por territorio leonés e desarraiga as vellas formas lingüísticas, que quedan confinadas cara a Galicia, onde darán lugar ás do actual galego, quedando, ademais, como formas arcaizantes o bable, que se fala en Asturias; o saiagués, conservado na provincia de Zamora, e as formas dialectais do Bierzo, ao NO. da provincia de León (mirandés e maragato)
            Cara ao Este, o castelán ocupa lentamente, por un lado, considerables territorios de Álava, onde se falaba vasco; por outro, vai desaloxando as formas dialectais catalanoaragonesas que, non só ocupaban a totalidade do reino de Aragón, senón que chegaban ata Navarra e a Rioxa. Baste dicir que o xograr de Medinaceli que escribiu o "Poema de Mío Cid" en 1140 está frecuentemente influído por formas catalanoaragonesas. O dialecto aragonés conservouse durante toda a Idade Media e tiña características parecidas ao catalán.
            Finalmente, cara ao Sur, a cuña lingüística castelá realiza o seu máis rápido e decisivo avance, desarraigando, como di Menéndez Pidal, as antigas formas romances mozárabes e creando formas castelás que adquiren específicas características andaluzas.



c) Procedemos a facer o esquema:


            AS TRES DIRECCIÓNS DA CUÑA CASTELÁ E OS SEUS EFECTOS.


. Cara ao Oeste AVANZA polo territorio Leonés
            - Desarraiga as vellas formas, que se chaman
                        . en Galicia=              GALEGO
                        . en Asturias=             BABLE
                        . en Saiago=               SAIAGUÉS
                        . no Bierzo=               MIRANDÉS
                                                            MARAGATO

. Cara ao Este
            - OCUPA territorios de Álava
            - DESALOXA dialectos catalanoaragoneses
                                   (Aragón, Navarra, A rioxa)

                  Exemplo: formas catalanoaragonesas no "Poema do Mío Cid"

. Cara ao Sur
            - DESARRAIGA o mozárabe
            - Crea formas castelás con caracteres andaluces.



Resumir

Imos tentar aprender a facer un bo RESUMO:


     . Se subliñas ben e acertas co esquema, o resume sairache só; o único que tes que facer é consignar as ideas máis cercanas á marxe esquerda unha detrás doutra, separadas por punto e seguido.

     . Resumir é apuntar o contido esencial dun texto coa cuarta parte da súa expresión.

     . Transcribe as ideas principais do texto coa túa propia linguaxe.

     . Non escribas frases longas nin uses oracións moi complexas.
    
     . Non uses ningún signo de realce. Limítate a escribir unha frase tras outra e coa claridade que permita entender, na primeira lectura, o contido do texto resumido.

     . Algo importante: que non se noten saltos entre as ideas do teu resume. Usa, para iso, os elementos de enlace que necesites.

     . Acostúmate a empregar oracións coa orde lóxica dos seus elementos: suxeito, verbo, atributo ou complemento. É un dato importante para lograr claridade e concisión.



EXEMPLO:


a)Lemos o seguinte texto:

Xunto á poesía cortesá, o século XV presencia o desenrolo do Romancero vello, constituído na súa orixe por fragmentos dos vellos cantares de xesta sobre don Rodrigo, os Infantes de Lara, o Cid...; estes fragmentos -integrados por unha serie de versos octosílabos, con asonancia nos pares- foron imitados no mesmo século polos xograres nos "romances xograrescos", cun asunto que non se limita á tradición épica castelá: xorden así os de "historia antiga", os de "tema francés" -carolinxio ou bretón-, os "novelescos soltos", os "líricos", os "fronteirizos" -en torno ás últimas loitas da Reconquista-...
     Transmitidos oralmente, alcanzaron un extraordinario éxito, debido á súa encantadora simplicidade e á súa variedade, xa que neles pode atoparse dramatismo, cor, emoción lírica, ironía maliciosa... Aínda que os anónimos romances vellos seguiron cantándose en España e América durante séculos, dende finais do século XVI coexistiron cos "romances artísticos", escritos polos grandes poetas do momento -Cervantes, Lope, Góngora, Quevedo...-, sobre outros asuntos -pastoriles, mitolóxicos, relixiosos, etc- e cun estilo artificioso e brillante.
     Os romances vellos foron recollidos nos chamados "Romanceros" ou "Cancioneiros de romances"; o mesmo sucedeu coas "cancións líricas" -zéjeles, vilancicos...- que   viñan transmitíndose oralmente dende había séculos.       

          

b)En primeiro lugar subliñamos as ideas que nos parecen máis importantes:

         Xunto á poesía cortesá, o século XV presencia o desenrolo do Romancero vello, constituído na súa orixe por fragmentos dos vellos cantares de xesta sobre don Rodrigo, os Infantes de Lara, o Cid...; estes fragmentos -integrados por unha serie de versos octosílabos, con asonancia nos pares- foron imitados no mesmo século polos xograres nos "romances xograrescos", cun asunto que non se limita á tradición épica castelá: xorden así os de "historia antiga", os de "tema francés" -carolinxio ou bretón-, os "novelescos soltos", os "líricos", os "fronteirizos" -en torno ás últimas loitas da Reconquista-...
     Transmitidos oralmente, alcanzaron un extraordinario éxito, debido á súa encantadora simplicidade e á súa variedade, xa que neles pode atoparse dramatismo, cor, emoción lírica, ironía maliciosa... Aínda que os anónimos romances vellos seguiron cantándose en España e América durante séculos, dende finais do século XVI coexistiron cos "romances artísticos", escritos polos grandes poetas do momento -Cervantes, Lope, Góngora, Quevedo...-, sobre outros asuntos -pastoriles, mitolóxicos, relixiosos, etc- e cun estilo artificioso e brillante.
     Os romances vellos foron recollidos nos chamados "Romanceros" ou "Cancioneiros de romances"; o mesmo sucedeu coas "cancións líricas" -zéjeles, vilancicos...- que   viñan transmitíndose oralmente dende había séculos.                             


c) Logo escribimos o resumo:

     No século XV desenvólvense os romances vellos, fragmentos procedentes de vellos cantares de Xesta. Eran series de octosílabos con asonancia nos pares que os xograres imitaron. Ditos romances, transmitidos oralmente, triunfaron pola súa simplicidade e variedade. Dende o século XVI conviviron cos romances artísticos. Estes foron escritos polos grandes poetas do momento con outros asuntos e estilo máis artificioso. Os romances vellos foron recollidos nos chamados "Romanceros".




sábado, 3 de novembro de 2018

Prexuízos lingüísticos (II)

Este vídeo trata sobre algúns tipos de prexuízos lingüísticos : as súas causas, o que son, e a súa transmisión.






Vía Carta Xeométrica

venres, 2 de novembro de 2018

Prexuízos lingüísticos (I)

Antes de analizar os prexuízos lingüísticos, imos analizar todo tipo de prexuízos. Para iso, este vídeo é un claro exemplo do que acontece cando nos "comen o coco".

O "Teste da boneca" é um experimento psicológico realizado nos anos 40 nos EUA para testar o grau de marginalização sentido por crianças afro-americanas e causado por preconceito, discriminação e segregação racial. Hoje recriamos o teste com crianças italianas dado o aumento considerável, nos últimos anos, do fenómeno das migrações na Europa. Na costa do Mediterrâneo, na verdade, milhares de migrantes tem desembarcado em busca de um futuro diferente, alguns para melhorar suas condições econômicas, outros são refugiados políticos, fugindo de zonas de guerra, discriminação e às vezes perseguição étnica, religiosa o política. 2015 foi vivido na Europa como o ano da “invasão” que ameaça acabar com equilíbrios sociais, econômicos e culturais. A cada vez mais estreita vigilância das fronteiras pode determinar, no entanto, também um risco, o de aniquilar definitivamente qualquer possibilidade de diálogo ou de integração. Em todos os países europeus vivem hoje muitos migrantes da segunda, terceira e quarta geração, que são verdadeiros cidadãos dessas nações, como estas crianças Italianas. No entanto, para muitos, eles são “diferentes”, “estrangeiros”, uma definição perigosa que, pode ser indevidamente aproximada ao fenômeno terrorista. Sem uma séria mudança na perspectiva, tanto política quanto social, nos arriscamos a distorcer perigosamente a percepção que temos do outro, e o outro tem de si mesmo.